تبلیغات
ادبیات معاصر - ملخ (هوشنگ گلشیری)
ادبیات معاصر
ادبیات ما هویت ما است، پس در حفظ آن بکوشیم
گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ صرفاً در جهت آشنایی تمامی پارسی زبانان با ادبیات معاصر خود ایجاد گردیده تا به نوعی نسل حاضر را با بزرگان عصر خویش آشنا نماید، متاسفانه در دنیای بزرگ مجازی کمتر وبلاگی را مشاهده مینماییم که بطور اختصاصی به تمامی نویسندگان عصر حاضر بپردازد و این خلاء مجازی باعث شده تا جوانان این سرزمین از ادبیات خود فاصله گرفته و کمکم این ثروت جاویدان رو به زوال و نابودی گرایش یابد، امید است با یاری شما دوستان بار دیگر شاهد رونق این میراث گرانبها در بین نسل حاضر گردیم

مدیر وبلاگ : pc7a
نویسندگان




http://3panj.net/wp-content/uploads/2010/12/DSC_0020-.jpg


ساعت  هفت  صبح بود  كه راه افتادیم   بارها را كه  قثط  سه تا  ساك بود گذاشتیم  توی  خرجین  یكی  از خرها و  دنبال  جاده را گرفتیم

 آنها سه  نفر بودند  یكی كه خرها  را می برد  به ایشوم   دو تای  دیگر با هم  برادر  بودند  و  مثل  ما بارهایشان  را گذاشته بودند روی  یك خر   برادر بزرگتر  چشم  سبز  و خنده رو بود آن  یكی  جوان  و  بلندقد با چهره ای  كه مثل  صخره  سخت و  گوشه دار بود  تازه توی  چشمهای  نیم بسته  و زیر پوست سوخته شده اش یك چیز وول  می خورد  كه آدم  مورمورش می شد  و می رفت  توی نخ  اینكه ساعتش  را بگذارد  توی جیبش  و پولهایش را  یك جایی گم وگور  كند

هر سه تاشان  كلاه های  دو گوشی  سرشان  بود  و  یكی  یك چوب  داشتند  كه می گذاشتند  پشت گردنهاشان   و مثل  وقتی  كه می خواهند  چوب بازی كنند  مچ  دستهاشان  را روی  چوبها  انداخته بودند

 راه افتادیم   آنها  پشت  سر  چهار  تا خر بودند  و  ما به دنبالشان   لا به لای  یك پرده  خاك  این طرف  آب باریكه  یك چشمه بود  و یك  بیشه  كبوده   و دست  راست  تپه های  پوشیده  از بوته های  یوشن و گون    وقتی  پیچیدیم  پرده های  خاك  غلیظ تر  شد  و محمد  راه افتاد میان  از میان  خرها  و  رفت  جلو  و از همان جابود كه برادر  بزرگتر  شروع  كرد  :  كی گفت  اصفهانو ول كنین  بیاین  بیابون   خاك  بخورین ؟

 من گفتم :   می خواسیم  ببینیم شما تو  این بیابونا   چیطور  زندگی می كنین

 خندید   بلند خندید  چوبش  را از پشت گردنش  برداشت  و  خرها  را  هونج كرد

  : زندگی  ترك  دسته  خره  كه  بیاین  بیبینین   ترك  كه آدم نیس  همه ش راه برو  همه ش جون بكن

راست می گفت  از بلندی قامتهاش می شد فهمید  كه  راهها  چه قدر طولانی ست  و سیاهی  كوهها  چه قدر  دور از هم  ایستاده اند

چپقش  را روشن كرد و شروع  كرد  به تركی  حرف زدن   با كاظم  كه خرها  را  می راند

 برادر كوچكتر  حرف  نمی زد  اما گاه گداری  موج خنده  توی صورتش رها  می شد  و  همان جا  میان  تخته سنگهای  قالب  صورتش  رسوب  می كرد  كلاه  دو گوشیش  نو نوار بود  ولی   سرشانه های كتش  پاره شده بود  و اپل  كت  زده  بود  بیرون  بدنش  نرمش  عجیبی  داشت  مثل  بازیگرانی  راه  می رفت  كه توی  چوب بازی می خواهند  حریق  را  غافلگیر  كنند   و چوب را  روی مچ پایش  بچسباند  روی انگشتهای پایش  بلند می شد و چوب را پشت  گردن ستبر و  سیاه شده اش  تكان می داد

 محمد  جلوتر  می رفت  همیشه  همین طور بود  اول  جلو می رفت  و پشت سرش را  هم نگاه  نمی كرد  وسطهای راه  كه از  نفس می افتاد  كم كم  می كشید  عقب   آن   وقت  نوبت  ما بود كه بایستیم  تا برسد  یا  فقط لندلندش  را بشنویم  كه :  دیوونه ها  مگه  سر می برین ؟  یه كم  آهسته برین  آخه  چند  تا كه  با هم  یه جا می رن  باهاس تا آخر  كار با هم  باشن

اسم  برادر بزرگتر  علی جون  بود  و آن  یكی  كه خرها را  می برد  به ایشوم  كاظم  اما اسم  برادر  كوچكتر  را  حتی  مش كاظم  یادش رفته بود  می گفت :  نمی دونم  شاید سهراب  باشد  شایدم  لهراسب

باورشان نمی شد  كه  ما  بتوانیم  آن همه  راه  را تاب  بیاوریم   علی جون  گفت :  خیلی  راهه  عاجز می شین

من گفتم :  ما خیلی راه  رفته ایم  این  راه واسه مون  چیزی نیس

باز خندید  و شروع كرد  به تركی حرف زدن  و محمد كه جلو  خرها  می رفت  پا سست كرد  و قتی خرها رسیدند  دستش را گرفت  دم بینیش  و گفت  :  ما همه ش كوه می ریم  هر روز جمعه  تمام  كوههای دور و بر اصفهان  رفته ایم  این  لقمه پیش  اونا  چیزی نیس

  غرورش  جریحه دار شده بود و من ترسیدم  كه نكند  با همه  این  باد و بروت ها  زه بزنیم  و  شروع  كردم  با صادق  حرف زدن  هر حرفی  كه دم  زبانم  سبز شد   بعد  كشید به بحث و تپه ها  به هم  نزدیكتر شد

 به سرچشمه   آب  كه رسیدیم  علی جون گفت :  خیلی  آب بخورین  تا دوتا  فرسخ  دیگه آب نیس

خودش  روی  زمین  دراز كشید و آب خورد  و آن دو تای دیگر  هم  محمد  در  فلاسك  را   كه  روی دوشش  بود  باز كرد  و  من و صادق  با مشتهامان  آب خوردیم وقتی راه افتادیم   باز  به تركی  حرف  زدند   و خندیدند

تپه های  كنار راه پر از  بوته های سبز  یوشن  بود  و  راه میان  تپه ها  و  بوته ها  گم می شد  چند تا كوه   در افق  دوردست  سیاهی می زد  و  ما هم  باید  می رفتیم  پشت آن  كوهها   آفتاب  توی  آسمان  آبی بیداد  می كرد

چند  تپه  دیگر را كه پشت سر گذاشتیم   محمد از خرها  و  سهترك   عقب افتاد  و  آنها  یك  تپه جلو  افتادند  و من دیدم كه داریم زه می زنیم   آن وقت  الكی  به حرف  افتادم  وقتی رسیدیم  به تركها  علی جون  سوار  یكی از خرها  بود  و داشت  چپقش  را  دود می كرد

  توی چشمهای  سبزش  خنده  موج می زد   و خوب می شد  فهمید  كه دارد دنبال  نخ  خاطراتش  را می گیرد   سر تپه  روبه رو  كه رسیدیم  باز از سر  گرفت :  شهر  و  ول كردین  اومدین   بیابون  چی ببینین ؟  اومدین  آفتاب بخورین   خاك بخورین ؟

 تا آن  تپه  دو فرسخ  راه بود  با آن همه سرازیری  و سربالایی دانه های درشت عرق روی پیشانی  و دور  كلاه محمد  برق  می زد  صادق نقاب  كلاهش  را كشیده بود  روی پیشانیش  و  لبهای  من خشك  شده بود  من  گفتم :  ما اون قدر ها  هم  نازك  نارنجی نیستیم

و یادم آمد آن  پیاده روی  هشت فرسخی كه  شرط  بستیم  و  بردیم و  پای من  تا  یك   ماه  بعد  پر از تاول بود   صادق  گفت   :  شما رو  خر نشستین  قبول نیس  باس  بیاین  پایین  با هم  راه بریم  تا ببینیم كی خسته می شه

  و خندید  علی جون  هم خندید   و به تپه ها   و راه و  به  سیاهی  كوههای  دوردست  نگاه كرد  : این ساعتو  چند خریدی ؟

  تازه  علی جون  چشمش  افتاده بود  به ساعت  پت و پهن  محمد  كه روی  مچ سوخته اش برق می زد   محمد  رفت  تو  فكر  :  صد تومن  صد و ده تومن

 من نگاه كردم  به تپه ها و آهسته زمزمه  كردم   محمد گوشی  دستش  آمد  :  اما حالا كهنه شده  یه بیس سی تومنی می ارزه

  و صادق  به حرف افتاد

نگرانی  زیادی  هم نداشتیم   برای اینكه    وقتی  كافه چی  توی ده  اینها را پیدا كرد كه می آمدند  به  ایشوم   یك ربع  ساعتی   با آنها تركی  حرف  زد  و حتما گفته بود كه اینها می روند  سر  انوشیروان  پسر امیر  فرج  خراب شوند   و تركها  حتما فهمیده بودند  كه ما بی گدار به آب نزده ایم

به صادق گفتم :  طوری  نیس   كاری نمی تونن  بكنن  ما سه تاییم   اونا  سه تا           و  ته  دلم  شور زد 

:چی با این چوباشون ؟  تاه اگه خرامونو  بردن كی می تونه  پس بگیریه ؟

بردن كه بردن

آن وقت متوجه  شدم  ساعتش   از همان  وقتی كه  راه افتادیم  روی  مچ دتسش نبود

صدای  هواپیما كه از دوردستها بلند شد  و  محمد گفت   ماشین   و پاش  سست شد  و من  رفتم توی  فكر   كه تركها  چه قدر باید  راه بروند   بعد فهمیدیم  كه هواپیماست و  من به علی  گفتم  :  هواپیما دشمن جون ترك

 چپقش   را كه فقط  یك  ته چوب بود خالی  كرد و با چشمهای  سبز و خندانش  حاشیه  آسمان آبی  را دید زد:  ترك  از هواپیما  نمی ترسه  وقتی  هواپیما  میاد  ترك می ره  رو كوه

و اشاره كرد  به كوهی  كه داشت توی  افق  سبز می شد

هواپیما  میاد روی كوه  اونوقت  ترك چی می كند؟

ترك می ره پشت  سنگ  هواپیما  هر چی می خواد بمب  بریزه   ترك در نمیاد

  و خندید  كاظم  خرها را تندتر راند و شیار خنده  دوید  روی  لپهای  سوخته  سهراب  صدای  هواپیما كه گم شد  صادق پرسید  شما كجا میرین ؟

میریم ایشوم  خودمون :  سه فرسخ بالاتر از جركون  شما زود  می رسین  ما  باس  تا شب  راه بریم

 ما  می خواستیم برویم  جركان  كه چهار فرسخ  راه بود

 من  پرسیدم  :  نزدیك  شیراز بودین   دنبال گله ؟

نه نزدیك   آباده  قاسنی  جمع می كردیم

 و نگاهش  را انداخت  به راه و شروع  كرد با برادرش  تركی  حرف زدن  بعد از  محمد كه باز داشت   عقب  می افتادپرسید : شما نمی دونین قاسنی تو شهر یه من چنده ؟

 نه

 اول یه من هفتاد تومن بود  اما حالا  یه دفعه شده  سی تومن

 من گفتم :  مگر اینجا قاسنی  پیدا نمی شه كه باس  برین آباده ؟

رو اون كوهها پیدا می شه  اما كمه   آباده  خیلی  هسن

رفتیم  جلو   صادق تشنه اش  شده بود  و اگر جلو  تركها  آب می خوردیم   پاك كنف می شدیم  یك تپه  كه جلو افتادیم  محمد  در فلاسك  را  باز كرد  و ما توی  سرازیری  همان طور  كه راه می رفتیم   گلوهامان را تر كردیم   و محمد افتاد  به حرف و من و صادق فقط  توی نخ  راه بودیم  و آسمان آبی  و گونها  و تركها  كه  دشاتند  از پشت سرمان می آمدند و حالا  دو تاشان  نشسته بودند  روی خر و یكی  داشت خرها  را می راند

جاده  می رفت   روی  تپه ها و آن دور سیاهی  چند كوه  بود اول  روی  تپه  سیاهی  چند راس  خر سبز  شد  وقتی  رسیدند  دو تا ترك بودند  با سه تا خر كه  كاه  بارشان بود   محمد گفت :   خسته نباشین

سلامت باشین

و چشمهاشان  ما را  پایید  كه پیاده می رفتیم ایشوم   بعد  یك وار پیدا شد  پیر مرد بود  و  رشید  با لباس  تمام عیار قشقاییها   و زین و  یراق اسب   چهره اش  سوخته بود و  موهای  سفیدش  از زیر  كلاه  خسرو خانی زده بود بیرون

خسته نباشین

سلامت باشین

كجا می رین ؟

ایشوم

سیگار دارین ؟

هیچ  كدام سیگاری نبودیم   :‌ نه باس  ببخشین

پاشنه زد و  رفت  پهلوی  تركها كه  عقب  می آمدند  ایستاد و چپق علی جون  را  دود كرد  از تپه  كه سرازیر  شدیم من گفتم :  خیلی  جلو افتادیم  باس  صبر كنیم   برسن

 كنار  جاده نشستیم  روی  چند تا سنگ  و یكی یك   قلپ   آب خوردیم  و من میان سنگها یك ملخ عجیب  پیدا كردم قد یك انگشت شست   صادق گفت  :  ببریمش  شهر چیز  عجیبیه

تركها كه آمدند  صادق آبشان داد

  راه كه افتادیم  ملخ توی  جیب  من بود  و من سنگینی  آن را توی  جیبم  حس  می كردم  و سوزش  رانم  را  و  تلاش  ملخ را  كه از آستر  جیبم  می آمد بالا   روی  تپه  بعدی  بود كه  باز علی جون  از سر گرفت

اینجا گردنه س   ترك می ایسته  چوب می گیره دستش  هی كجا میری ؟

و چوبش  را تكان داد  و من جمله اش  را درست كردم

بنو  میگیریه دستش  و  بادستم  نشانه  رفتم و چشم  چپم  را بستم  چشمهاش  برق  زد

 ترك  دیگه برنو نداره   فقط  چماق داره

راه كه افتادیم   تركها  شروع  كردند  به تركی  حرف زدن  و ما هم آرام آرام  انگلیسی گپ زدیم

تا حالا سه فرسخ  آمده بودیم و خورشید  درست  وسط  آسمان  بود   اما نسیم  كه می وزید   و بوته های  سبز را می لرزاند  آدم سبك می شد   و بوی  صمغ  یوشنها را تا  توی  ریه هاش  حس  می كرد

 بیاین  سوار بشین  خسته شدین

مش كاظم  اصرار  می كرد و  ما افتاده بودیم  روی قورت   پای  كوه سلطان  خلیل  كه رسیدیم  چشمه  را دیدیم   و آن  طرف تر  میان  علفهای بلند  دو  اسب  نیله   را كه فقط  سر و دمشان  پیدا بود  و  یالهاشان  كه ریخته بود  روی گردنهای ستبرشان  خیلی تشنه  بودیم  اما  ما دراز كشیدیم  روی چمنها  و  با دهان  آب خوردیم  و  بعد تركها  مش كاظم  جل و خرجین  خرها را برداشت  و گفت :  بشنینین  یه چایی  چیزی  بخورین  بعد می ریم

محمد نشسته بود روی  سبزه  اما  هنوز  از خر شیطون پایین  نمی آمد 

نه بریم  به ایشوم  كه رسیدیم  یه  چیزی  گیر میاد

 علی جون  باز از سر گرفت :  حتما  انوشیرون  یه گوسفند  براتون  می كشه  كه خودتونو  این قدر  هلاك  می كنین ؟

نصف كله قند  و یك كیسه  چای  از بندهاشان  بیرون  كشیدند  با دو كتری  سیاه شده  و دو استكان  بوته ها را  كه توی  راه  جمع كرده بودند آتش زدند  نان  خشكیده شان  را درآوردند  و ما هم  رفتیم  دور سفره  یكی یك  تكه نان  برداشتیم  و به نیش  كشیدیم  و یكی  دو تا چای  و  ولو شدیم  روی  چمن   من ملخ  را ول  كردم روی چمن  كه رنگ  سبز سیر  عجیبی  داشت

تركها نشسته بودند  تنگ آتش  خوشرنگ  بوته  و  علی جون  می خندید  و  چای می خورد

ترك  خیلی  چای می خوره   ده  تا  بیست تا

اول  من دختر  را دیدم   بعد علی جون  و چشمهاش  برق زد

گلین  گلین

محمد پرسید  :  گلین ؟

 آره  به  دختر كه تازه  عروس می شه  تركها  می گنگلین  بعد دیگه  گلین  نیس

 دختر بالا بلند  بود  باسینه ای برآمده  چینهای  شلیته اش  مثل موجهای  رودخانه  روی  بوته های سبز  غلط می خورد   صورتش  آفتاب خورده بود و چشمهاش سیاه بود  سلام كرد  و رفت  سر چشمه  و مشكش  را پر كرد  وقتی می رفت  سهراب را دیدم  كه چشمش  به چینه های  شلیته دخترك  بود و برق  گیسوان  بافته شده اش  كه ریخته بود پشتش  و از زیر  روسریش بیرون  زده بود   به  علی جون گفتم  :  كاكات  زن نداره ؟

نه 

چرا زنش  نمی دی ؟

نمی تونه زن  بگیریه  فقیره  ترك  باشداق دخترش  خیلی  می شه  ده تا  بیس تا  گوسفند  و گاو  می خواد  پول نقد  می خواد  تاجیكها  فقط  یككاغذ  می دن  زمین  قباله می كنن  ترك  زمین  نداره خونه  نداره

اشاره كرد  به تپه ها و موه سلطان  خلیل

اینا  زمینای  تركه

  خندید   شیشه های سبز و شفاف  چشمهاش  كدرشد

زمینی  كه مال خودش  نیس  باس  ول كنه بره گرمسیر

 چای كه تمام شد بنه ها  را بار كردیم  و  راه افتادیم   چند تا  تپه را كه پشت سر گذاشتیم  رسیدیم به جركان   دشت وسیعی  بود با  چند  تا  خط  سبز پر رنگ  و دو سه  تا سیاه چادر   صادق ماتش برده بود

 فقط  چند  تا سیاه چادر هس

  محمد خیلی  كنف شده بود  ما  را  این همه  راه آورده بود و شاید فكر می كرد كه حالا  هم مثل  شش سال پیش  باز یك  دشت سیاه چادر می بیند  و شبها مثل آسمان پر ستاره  یك دشت چراغ   صبحها  گله ها  می روند  روی  تپه ها و ما سوار اسب   به تاخت  می رویم  سر چشمه   و دخترهای  بلند قد  را نگاه می كنیم  كه نخ  میریسند  یا مشكهای پر آب را  می گذارند  روی خرها  و   چهار نعل  دور  می شوند  مش كاظم  گفت : ما میریم  به ایشوم  خودمون  ایشوم   انوشیروون اونجاس

و سینه كوه  روبرو  را نشان داد كه سایه  یك تكه  ابر افتاده  بود روش  محمد گفت :  پهلو  باغ بیده بول داجی ؟

  آره همونجاس

  و اشاره كرد   به یك  لكه سبز  توی سینه كوه   :  كار و بارشون   بد شده  خیلی  بدتر  از او سالها  كه  شما اومدین  تازه  پسرا  از امیر فرج جدا شدن  هر كدام  یكی  یه سیا چادر  برداشتن   و  رفتن  سی خودشون   امیر فرج هم  اونجاس

و  اشاره  كرد  به این طرف  جاده   به سیاچادری  كه وسط  دشت مثل یك  غول  سیاه روی  زمین   چمباتمه  زده  بود   محمد  ول كن  نبود

چند سال پیش  وضعشون  بد نبود  اینجاها همش چمن بود سبز بود

 علی جون خندید  چوبش  را گذاشت  پشت گردنش   می خواست  راه بیفتد :‌  اون  وقتها   آب سلا بود  حالا دیگه  آب نیس  ملخ  همه چمنا  رو خورده  ترك از اینجا رفته

  و اشاره كرد   به  كوهها  به سایه   بی رنگ  كوههایی كه تازه داشت توی  افق  می رویید   محمد  پنج تومن  گذاشت كف دست مش كاظم  و خداحافظی كردیم   وقتی خرهاشان  را هونج  كردند  و  دور شدند  محمد داد زد  :  سلام  همه تاجیكها را  به تركها برسونین  ما همه برادریم

و من خجالت  كشیدم  از خودمان   و از آن  زمینی  كه ملخ چمنهاش  را  پاك  خورده بود  و چند تا سیاه چادری  كه آن همه دور  از هم  زیر آفتاب  داغ  و  روی  زمین طاعون  زده  نشسته بودند

  ساكها  روی زمین  بود   و  من خیره  شده بودم به زمین درندشتی  كه تا  خط  تپه ها  طلایی می زد  و  به انبوه  ملخی  كه روی  زمین  خوابیده بود  محمد هنوز  ونگ می زد   و صادق  نگاه  میكرد به قدمهای  بلند  تركها  و  چوبهاشان  و راه پوشیده  از ملخی  كه میان تپه ها  و سیاهی كوههای  دور گم میشد







نوع مطلب : هوشنگ گلشیری، 
برچسب ها : هوشنگ گلشیری، ملخ،
لینک های مرتبط : انسانم آرزوست...،
سه شنبه 18 مرداد 1390
شنبه 18 شهریور 1396 04:07 ب.ظ
I think what you said was very reasonable. However, what about this?

suppose you typed a catchier post title? I am not suggesting your content
isn't good, but suppose you added a title that grabbed a person's attention? I mean ادبیات معاصر - ملخ (هوشنگ گلشیری)
is kinda plain. You could glance at Yahoo's home page and see how they create news headlines to get
people interested. You might try adding a video or
a related pic or two to grab people interested about everything've got to
say. In my opinion, it would bring your website a
little bit more interesting.
شنبه 14 مرداد 1396 05:46 ق.ظ
A person essentially help to make critically posts I would
state. That is the very first time I frequented your web page and so far?

I surprised with the research you made to make this particular submit extraordinary.
Magnificent job!
سه شنبه 10 مرداد 1396 04:41 ق.ظ
I do trust all of the ideas you have introduced on your post.

They are really convincing and will definitely work.
Still, the posts are too brief for beginners. May just you please lengthen them a little from next time?
Thanks for the post.
یکشنبه 4 تیر 1396 09:36 ب.ظ
چلیپا از خود نوشتن در حالی که ظاهر شدن
دلنشین در آیا نه نشستن بسیار خوب با من پس از برخی از زمان.

جایی درون جملات شما موفق به من مؤمن اما فقط برای کوتاه در حالی که.
من با این حال کردم مشکل خود را با جهش در منطق و یک ممکن است را خوب به کمک پر همه
کسانی شکاف. که شما در واقع که می توانید انجام
من می قطعا تا پایان در گم.
شنبه 2 اردیبهشت 1396 10:01 ق.ظ
If some one wants expert view on the topic of running a blog afterward i advise him/her to go to see this webpage,
Keep up the good job.
شنبه 2 اردیبهشت 1396 04:38 ق.ظ
This article gives clear idea in support of the new viewers of
blogging, that really how to do blogging and site-building.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پی کو باکس کسب درآمد
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
     
کلیه حقوق این وبلاگ برای ادبیات معاصر محفوظ است