تبلیغات
ادبیات معاصر - نقشبندان (هوشنگ گلشیری)
ادبیات معاصر
ادبیات ما هویت ما است، پس در حفظ آن بکوشیم
گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ صرفاً در جهت آشنایی تمامی پارسی زبانان با ادبیات معاصر خود ایجاد گردیده تا به نوعی نسل حاضر را با بزرگان عصر خویش آشنا نماید، متاسفانه در دنیای بزرگ مجازی کمتر وبلاگی را مشاهده مینماییم که بطور اختصاصی به تمامی نویسندگان عصر حاضر بپردازد و این خلاء مجازی باعث شده تا جوانان این سرزمین از ادبیات خود فاصله گرفته و کمکم این ثروت جاویدان رو به زوال و نابودی گرایش یابد، امید است با یاری شما دوستان بار دیگر شاهد رونق این میراث گرانبها در بین نسل حاضر گردیم

مدیر وبلاگ : pc7a
نویسندگان



http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSJOxcLYavJrPy8GgvlfmLTGT1tMRRe701QpSd7B5SUSv0ne6pehw


وقتی رسیدیم در خم  رو به رو زنی سوار بر دوچرخه می گذشت . هنوز  هم می گذرد ،  با  بالاتنه ای  به خط مایل پوشیده  به بلوز آستین كوتاه سفید ، ركاب می زند و می رود و موهایش بر شانه ای كه رو به دریاست باد می خورد و به جایی نگاه می كند كه بعد دیدیم  ، وقتی كه  زن دیگر نبود خیابانی كه به محاذات اسكله می رفت و بعد به چپ می پیچید تا به جایی برسد كه هنوز هست اما نشد كه ببینیم . زن رفته بود . تقصیر هیچ كداممان  نبود كه دیگر ندیدیمش  گرچه وقتی  دیدم كه  نیست  فكر كرئم كه شیرین به عمد نگذاشت . با این همه هنوز  می بینمش كه گوشه ی  بلوزش باد می خورد   شلوارش  كتان مشكی بود  صندل این پایش را هم میبینم  كه  بند پشت پایش را نبسته است  پا می زند و صورتش را راست  رو به باد گرفته است و می رود  . یك لحظه كنار پیاده رو ایستادیم  تا شیرین پیاده شود و سیگاری  برای هر دوتامان  بگیرد و من فقط  فرصت كردم یك بار هم بالاتنه ی خم شده و سر برافراشته رو به بادش را با موهای  خرمایی بر متن آبی و آرام دریا ببینم  بعد وقتی به سر پیچ  رسیدیم  یادمان رفت ، چون با سوت  كشتی  به دریا  نگاه كردیم . داشت پهلو می گرفت و مازیار و زهره روی عرشه  دست به نرده  ایستاده بودند  دست  تكان  نمی دادند . بعد به صرافت  زن افتادم  كه دیدم  خیابان  تا آنجا كه پیچ می خورد  خالی است . اما روی اسكله عده ای ایستاده بودند و ماشینهاشان را به محاذات اسكله ، سپر به سپر ،  پارك كرده بودند  و مثل شیرین كه پیاده شده بود  دست تكان می دادند  . خواستم به بهانه ی پارك كردن  جلوتر بروم . شیرین گفت :  مگر نمی بینی كه جا نیست ؟ همین جا باش  ما حالا می آییم

آن آخر سر پیچ جا بود . فكر كردم پس هنوز امیدی هست  كه با هم برگردیم . نیامد . پس ندیده بود كه ركاب می زند و می رود . حالا هم می رود  حتی اگر پیر شده باشد  مثل من یا حتی شیرین  و صبح به صبح  به مهتابی  یكی از آن خانه های دو طبقه ی رو به دریا می آید  با بلوز سفید و شلوار كتان مشكی  دستی  بر نرده  می گذارد  تا آن  دست  را سایبان صورت  برافراشته ی رو به دریا بكند و ببیند كه بر عرشه از تازه رسیدگان چه كسی آشناست

 همیشه همین طور ها  می شود  مثل من كه  حالا این جا هستم  در این بهار خواب و مشرف  به كوچه ای بی عابر و چشم اندازم  بامهای  كاهگلی  است  كه رنگ یكدستشان  را فیروزه ی گنبد دوازده ترك بابا اسماعیل می شكند  تا كی  باز بهار شود  و كارت  پستال شیرین  با یك هفته  یا حتی ده روز تأخیر برسد  . سالگرد  ازدواجمان  هم یادش مانده است  و هر بارهمان كارت پستال كاجهای سبز را می فرستد با  لكه ی زردی به جای خورشید ، انگار كه  ده دوازده تایی كارت یك شكل خریده باشد یا حتی بیست و چند تا ، اگر تا آن  وقت بماند  یا یادش  بماند . بچه ها  مازیار  و زهره  هم  فقط  سالی دو تامه می نویسند  كه حالا دیگر همه اش انگلیسی است  هر بار هم  عذر می خواهند كه فارسی  یادشان  رفته است  و من نه كارت پستال می فرستم  و نه نامه ای می نویسم

 بله همین طور هاست  آدم دنبال چیز دیگری می رود اما به جایی دیگر می رسد  مثل همان  اوایل  جنگ  وقتی  در وضعیت قرمز آدم  بیرون بود  و دست به  دیوار می رفت  تاریكی  چنان  غلیظ بود كه انگار تاریكی  می بردمان  یا مثل  ما  دو تا كه  به پیشواز بچه ها  رفتیم  تا یك ماهی  همه با هم یك جا بمانیم و كم كم  به بچه ها بفهمانیم  كه چرا می خواهیم  جدا بشویم  یا من بگویم كه چرا  برمی گردم  اما  حالا به اینجا رسیده ایم  و هر بار  هم كه به یاد چیزی  می افتم  كه آنجا هست  یا نامه ای می رسد یا كارت پستالهای  یك شكل و یك اندازه می رسند  فقط همان خم خیابان را می بینم  و خورشید را كه بزرگ اما سرد سر از دریا برآورده است  و افق رو به رو را نارنجی مایل به زرد كرده است . نه ، خورشید از آن  راسته كه بالا  می رفتیم  پیدا نبود ، فقط رنگ  نارنجی مایل به زرد  افق بود  و در خیابان و حتی كنار ساحل ، وقتی باز نگاه كردم  كسی  نبود  . اما هست ،  مثل نوار فیلمی كه همه اش  برداشتهای نكرر است  از آنچه دیده ام .برای همین  هر روز صبح از ساعت شش و نیم كه  لقمه ای می خورم  و این كرم ننه رباب  را می قرستم كه تا پیش از ظهر به هر جا می خواهد برود ، تا من بنشینم  مگر این بار بشود و بعد  وقتی در نمی آید می آیم به این بهار خواب تا نیم ساعت هم شده توی این صندلی چرمی بنشینم  و به هیچ چیز  فكر نكنم . نمی شود  .  آدم تنها نمی تواند  باشد ،  حتی  سنگ هم  یك  تكه  كلوخ  هم تنها نیست  یا آن  بند درخت  كه  حالا  فقط یك پیراهن سفید مردانه  رویش  تاب می خورد  و به هر ده دقیقه  زن  لچك به سری می آید تا باز برش گرداند

 به شیرین  اگر راستش  را می گفتم  حتما می گذاشت یك  شب دیگر بمانیم  با بچه ها و حتی  در همان  مهمانخانه ی  سوت و كور .  گفته بودند  فقط یك جا هست . سه خیابان  كه  بیشتر نداشت . یكی را ندیدیم  و آن یكی هم  كه به محاذات اسكله بود  و خانه ی جاشوها  یا كارمندان دفتری بندر و پست و بانك بود  . همان  اوایل  این یكی  خیابان پیدایش كردیم . باز هم  می شد برگردیم  به همان جا و وقتی بچه ها  را راضی كردیم ، یك شب دیگر بمانیم   تا من  باز فردا  ببینمش  كه ساعت  نه ربع كم از ساحل این طرف می آید ، بعد  ركاب زنان تمام پیچ را با پشت خم و سر برافراخته  رو به باد می رود . مازیارمان هم خواست  بمانیم  اما زهره  همه اش می پرسید : چرا با هم آمدید ؟  طوری شده ؟

حالا همان جاست . بیست و دو ساله  است  . شوهر و دو بچه ی دوقلو دارد كه  عكسهاشان را دارم  همین  پارسال  نه  پیرارسال  با نامه اش  فرستاد   تازه متولد شده بودند  و یكی  این طرف   یكی آن  طرف  روی دامنش  خوابیده اند  و دیوید هم  بالای  سرشان  خم شده است و سرش  را گذاشته  است روی موهای  زهره  كه به من  رفته است  . چاقتر از  وقتی است كه هنوز  چیزی  از فارسی  سرش  می شد :  پاپا ، من  حالا چاقتر هستم . اما هواهم رفت كه خودم را لاغر كنم  مثل آن وقت كه  تو اینجا آمدی

 لاغر و سبزه بود  با  موهای  سیاه  و بلند  . گمان نمی كنم  دانشكده اش  را تمام  كرده باشد  گفتم :  چطور است شب را اینجا  بمانیم ؟

 دست بر شانه ی شیرین  گذاشت : باشد  بمانیم

شیرین فقط  شانه بالا انداخت . حالا هم  هر سال جایی است :  اول كه لندن  بود  بعد رفت آلمان ،  كارت پستالها را آنجا خرید بعد از كانادا  تبریك عید فرستاد  حالا از نیویورك می فرستد  ،  كارت پستالهای آلمانی  را از آنجامی فرستد . برای  تبریك عید هم فقط  دو خط می نویسد : آقای جواد بهزاد عزیز ، این عید باستانی را كه یادگار اجداد ماست  به شما و خانواده ی محترمتان تبریك عرض  نموده  سلامتی  و شادكامی شما را از درگاه  ایزد منان  خواستاریم

هر سال هم خطش پس می رود  انگار از روی سرمشقی  رو نویس  می كند  و هر بار  د یا ر  یا حتی  دو نقطه ای جایی  كم  میگذارد  بچه ها  در تعطیلات  عید میلاد و تابستان نامه  می نویسند  اوایل به فارسی   بعد كه نامه ی  مازیار  از استرالیا رسد  یك  دریمان  به فارسی  و انگلیسی  بود  حالا  دیگر فقط به انگلیسی  می نویسد  كتابهایی هم می خواند  به فارسی  تا یادش نرود  گاهی  هم  سوالی می كند  مثلا جایی می بیند  كه عربسك نوشته اند  كه می خواهد  بداند  به فارسی چه می گوییم  یا مینیاتور را به  فارسی چه گفته ایم  یا  موزاییك را .  مهندس  معدن  است  زن ژاپنی  گرفته است  و چنذ پچه هم دارند نشمرده ام . آخر هر نامه  هم  ساچیگكو و فلان و فلان و فلان   سلام  می رسانند به پدربزرگشان   حداقل  این یكی  یادش  نرفته است    هیچ  وقت هم  به  خلاف خواهرش  گله نمی كند  كه چرا جوابش  را نمی دهم  . چه  بنویسم ؟  یا  كدام  را  بقرستم وقتی  هنوز  تمام نكرده ام ؟  شیرین نوشت كه  تو  بیا ،  رفتم .اما از آنجا  یك ماه هم نشده  برگشتم .  گفتم  هر چه هست  مال شما  من بازنشتگی ام هست و آن  خانه ی  پدری

 خطی هم گاهی می كشم و می فروشم  . نمی كشم و نمی شود انگار آدم  بخواهد  راه بر تاریكی  ببندد  . مهمتر از همه  كانون نور است  و سمت غلظت سایه . صبح دیگر هوا آفتابی بود  اما شاید  در سایه ی كشتی  می رفت . ولی  صورتش  روشن  است  و تارهای  مواج موهای خرمایی اش  كنار خط  گردن  و روی  شانه ی آن  طرف  طلایی می زد . كشتی هم باید  باشد و آفتابی  كه حتما  سرد  و بزرگ  بر بالای  افق آویخته  بود بچه ها هم باید  باشند  كه بالاخره  وقتی شیرین را دیدند  دست تكان  دادند  شیرین هم دست تتكان می داد  و حالا در نیویورك صندوقدار  فروشگاه  لباس  بچه گانه است  و شب با قطار می رود  تا نزدیكی های  خیابان  بیست و ففتم  و بعد  پیاده  تا ساختمان  نمی دانمن چندم  و تا طبقه ی پنجم  هم  از پله  ها می رد  بالا  و به آپارتمانی كه فقط  دو صندلی  راحتی  دارد و یك كاناپه  كه شبها تخت می شود و هر شش ماه  هم مجبور است شیمی  درمانی بشود  یا اصلا بگذارد یك جای دیگرش را ببرمد . ندیده ام .یك چراغ  مالعه  هم كنار كاناپه یا تخت  شبهاش  هست  كه وقتی قرصش را می خورد  و چشمبندش  را  می زند  دستش  را دراز می كند و چراغش را  خاموش می كند  و در آن تاریكی  بی هاله  یا مرز اصلا  به صرافت نمی افتد كه چرا  باز گفتم : من كه فكر می كنم بهتر بود یك شب دیگر آنجا می ماندیم

شیرین  گفت :  كه چه بشود ؟  مگر ندیدی ؟

گفتم :  شاید یك اتاق دیگر برایمان خالی می كرد

  فقط  یك اتاق خالی داشت  دیر وقت رسیدیم  ردیف چراغهای  زرد خیابان روشن بود.  مه هم بود  غلیظ نبود  فانوس دریایی  را در آن دورها  می دیدیم  سر در  مهمانخانه  روشن نبود  در ورودی  دو لنگه بود  پرده هاش  را هم كشیده بودند.  بالای در از نور چراغ  سر تیر  روشن بود  ماشین  را همان جا  طرف چپ  گذاشتیم  و پیاده  شدیم  شیرین از آن طرف و من از این طرف  از لندن تا آنجا همان قدر حرف زده بودیم كه دو آدم  غریبه  حرف می زنند  وقتی بالاجبار همسفر باشند . نمی توانست  بیاید .  به آلمان  می رفت  و من بعد از اینكه شش ماه  در تركیه  انتظار كشیده بودم  فقط  برای دو ماه  اجازه ی اقامت  گرفته بودم . بچه ها را  فرستاده بود  هلند با  همكلاسی هاشان . دعوا نكردیم . گفت : نمی آیم  می بینی كه نمی توانم

 ناشنم هم داد . سطح صافی  بود  با  دو خط  مایل . سرم را زیر انداختم  اما  وقتی به صرافت  افتادم  كه باید  چیزی  بگویم  تا مثلا دلداریش  بدهم  و سر هم بلند كردم دیدم با دو پستان  پر رو به به روین  استاده است  و دارد دكمه های  بلوز چهارخانه اش  را می بندد  موهایش  هنوز  بود .  اینهاست ،  باز هم هست  ،  اما نمی خواهم  و هر  روز از شش و نیم تا همین  ساعت  فقط  همان رو به رو  را طرح می زنم  تا بعد كه نیم ساعت اینجا نشستم  بروم  و تمامش  كنم  اما تا ظهر فقط می رسم  دستش  را بكشم  یا موهای  ریز و مواج  را طلایی  بزنم  ،  به نشانه ی بادی  كه از روبه رو می وزد  یا آفتابی  كه از  آنجا  شاید از كنار  اتاقك ناخدا به سر و صورتش  می تابد  كه رو به باد گرفته است  و ركاب می زند و می رود

اگر می ماندیم  باز می دیدمش . باز كه گفتم ، شیرین گفت :  فایده ای ندارد اما  اگر تو می خواهی برو  .  همان وقت هم گفت  كه رفتم  تا فقط  كنارش  روی آن تخت باریك تك نفره دراز بكشیم  . چشمبند زده بود  فقط همان یك اتاق خالی را داشت  بالاخره كه در را باز كرد و راهمان داد ، گفت . چراغ قوه دستش  بود ، روشن بود . بعد چشمهایش را دیدم  وقتی چراغ  راه پله را روشن كرد  : گرد بود  و سرخ. اول پول را گرفت كلاهی  پشمی  هم سرش بود  و پالتویی هم روی دوشش  كلید را به شیرین داد و گفت .  من كه نمی فهمیدم  . شیرین هم خم شد و باز پرسید این  با  فقط شماره ی اتاق را گرفت  و اشاره كرد  . شیرین  پرسید :  می خواهی  دو  اتاق بگیریم ؟

گفتم : اصلا  ببین دارد

 مرد نگاهمان كرد  . گذرنامه ی من دستش بود  گذرنامه ی شیرین  را هم گرفت  ورق نزد  حالا شیرین  گذرنامه هم ندارد  مرد چیزی گفت  شیرین توی  راه پله ها  گفت  ،  با خودش :  این دیگر چه لهجه ای بود

 مرد به كلیدهای  آویخته ی  پشت سرش  نگاه  كرد و حرفی نزد . فهمیده بودیم . اتاق كوچك بود  با دو تخت  در دو طرف یك عسلی  هم میانشان  بود  با یك چراغ  مطالعه و یك لیوان آب  . آب مانده .  یك زیر سیگاری  هم بود  شیرین  بارانیش را  كند و بعد  كفش و جورابهای ساقه كوتاهش  را  و  وقتی  قرصش را خورد و چشمبند سیاهش را زد با همان  شلوار و بلوز  راه راهش  دراز كشید پشت  به من  و پتو را كشید رویش و گفت : شب به خیر

 چراغ را روشن كردم  ،  گفتم :  ناراحت نمی شوی  سیگار بكشم ؟

گفت : پس آن در را  كمی باز كن

 گفتم :  به بچه ها چه بگوییم ؟

 گفت : ما كه دعوامان نشده

 گفتم :  اما آخر می فهمند

 گفت : بفهمند مگر تو برای همین  نیامدی ؟

 برگشت و دست دراز كرد و كورمال كورمال  كلید چراغ  را پیدا  كرد و زد و گفت : شب به خیر

 رفتم  در رو به مهتابی را  باز كردم  كوچك بود و رو به همان  خیابان  كه فقط  چراغهای  زردش  پیدا بود  یكی دو چراغ  هم آنجا روی دریا بود  دریایی  را ندیدم  . صدای كشیت هم آمد  بچه ها  را برای  تعطیلات  تابستانی  فرستاده بود  هلند  تا ما اول حرف هامان  را بزنیم  بعد گفت  یك ماه بمان   به یك ماه  نكشید  كه برگشتم  زهره  می گفت :  همین جا باش  بابا  مامان كار می كند  تو هم  هر شش ماه  برو  بازنشتگی ات  را  بگیر و برگرد

 گفتم : نمی شود  بهت كه گفتم

  همه  اش  را نگفتم  به شیرین  هم نگفتم  به  استانبول كه  رسیدم  تلفن كردم كه رسیده ام  از وان  تا  آنجا را با  اتوبوس ‌آمده بودم . نه ،  گفتن  نداشت   فقط  بایست  از آن شب  می گفتم  كه میان  گوسفند ها چهارنفری  چمباتمه  زده  بودیم  سیگارمان  هم تمام شده بود  تاول پاهایم  هم تیر می كشید  از راهنمكا  تا اهالی  ده هر كس  هم كه  می آمد  سراغمان  اسمش  علی بود .  بعد جوانكی آمد  كه از  اسمم علی  و  بدوعسكر و بدوطویله   آن قدر  فارسی می دانست  كه سیگاری تعارفمان كند و  بگوید كه  عسكر بو برده است  باید چیزی  بدهید  تا ردشان  كنیم . اول طمعش  زیاد بود  بالاخره  چهار نفری  ده هزار تومان  دادیم  كه رفت  بعدش  صبح نشده    راهنمای  تازه با دو اسب  پیدایش شد  و باز زدیم  به بیراهه  به نوبت سوار می شدیم و می رفتیم  بوی  عطر گلها را می شنیدیم  اما  نمی دیدیم  و زیر پایمان  گل بود  و یكیمان اسهال داشت گاهی  درخشش  جوی آبی  هم بود  این  علی  فارسی  می دانست  می گفت :  شكر كه ابری است     بالاخره  رسیدیم   به گداری  كه  جاده ای  از پایینش  می گذشت   یك یا دو ساعت  منتظر نشستیم  و تاولهامان  را تركاندیم  تا ماشین  باری  آمد   بارش  اثاث  بود  و ما  زیر صندلیها  یا توی كمد  رفتیم  و برزنت  را  كشیدند  رویمان  شیرین  خودش  هم  كشیده  بود  فقط  سینه ی  چپش  را نشانم  داد  نیامد .  گفت : كم  بدبختی  كشیدی ؟

برگشتم . این بار  از راه  كویته  آمدم   گفتند  راحت تر است  تراكتورها  را شبانه  می آوردند  آن طرف مرز  و برگشتن  شكر می بردند   می آوردند   ندیدم     من  و راهنما   پیاده  می آمدیم  گفت :  با پیرمردها كه كاری ندارند

نداشتند  .  فقط  دو هفته  نگهم  داشتند  . بعدش  هم كه دیگر مهم  نبود   حالا  اینجا  هستم  با این  كرم ننه  رباب  و زنش  كوكب  كه آن  پایین  دارد  در هاون سنگی  گوشت می كوبد  همیشه  همین وقتها  شروع  می كند  . می گوید  شامی كباب اینطور بهترمی شود . اینهاست .  باز هم هست  آن هم  برای  من كه وقتی  قلم مو  به دست می گیرم  حتی  موسیقی   نمی گذارم  تا بارم  را زیادتر  نكنم  . نمی شود  . نمی توانم  فقط  او را  ببینم كه می رفت  نه این یكی  را كه باز می آید  تا پیراهنم  مردانه  را برگرداند  . نامه هم نمی نویسم  چه  فایده ای دارد ؟  بچه  ها كه نمی توانند  بخوانند  مازیار  می نویسد  به انگلیسی  كه یك دوره شاهنامه برایم بفرست   تا یادم  نرود . از مادرش  هم می گوید  . نوشت كه طلاق گرفته است   تا تو آزاد  باشی  . كرم  هم می آید . از صدای  سرپایی هایش  می فهمم و  غرو لندش  كه  چه  صفی است  . باز سبزی خوردن  گرفته  است و یكی دو گرد رختشویی   با چند صابون  داد می زنم : كرم  به زنت بگو بس است دیگر مگر نمی بینی  كار دارم ؟

  چشم می بندم  چه طور می شود  راه بر تاریكی  بست ؟  بندهایس  صندلش  چرمی  بود  قهوه ای  سیر  در آفتاب  قهوه ای  روشن است و ركاب می زند . قبل از اینكه  بپیچند  دست دراز می كنند  و علامت می دهند  ندیدم  كه دست دراز كند  فقط  دیدم كه  رو به  باد می رود  از گوشه ی  پیراهن  مردانه اش  می فمم كه باد می آید   مه هم نیست  اما  همه چیز  هر چیزی  كه در هر جا و به  هر وقت  اتفاق افتاده است  همچنان  هست  برای من هست  پسرم  می نویسد  به انگلیسی :  ما  را  چرا  فراموش  كرده ای ؟

  مگر می توانم  بنویسم  اینجا شاید  عیب ما این است كه هیچ چیز را هیچ وقت  دور نمی ریزیم  ؟  كنار شیرین  دراز كشیدم  و دستم  را گذاشتم  رو  شانه اش  گفتم : خوابی ؟

 گفت : هوم

 گفتم :  بر گردیم

 گفت : نه

 گفتم : بچه ها را  ببریم ؟

 گفت : نه

 گفتم :  آنجا هم هست

 گفت :  من  خوابم  می آید  دیدی كه قرص  خوردم

  گفتم :  خواهش  می كنم

 گفت :  دیدی كه

 گفتم :  برای من  فرقی  نمی كند

 گفت :  می دانم  این دفعه موهایم  می ریزد  نمی خواهم  به من ترحم كنی

  گفتم :  ترحم  چرا ؟  تو  مادر بچه های منی

گفت :  همین ؟

  خواستم  بگویم ،  اما اگر رو در رو می دیدمش  می شد  گفت .  نگذاشت . همه ی آن  هفت  هشت شب  نگذاشته بود  . گفت :  بعد ها آن یكی  را هم شاید ببرند

 گفتم :  آنجا هم  هست  . تازه  می توانی  شش ماه  به شش ماه بیایی

  گفت :  با چه پولی ؟ اینجا بیمه می شوم

  نگذاشت : گفت  خواهش  می كنم   بگیر بخواب

  همان جا رو  به  سقفی  كه  پیدا نبود  دراز كشیدیم  و سعی  كردم  كه شكل  تاریكی  را بسازم  اما  باز نشد  نمی شود   صدای  لخ لخ  سرپاییهای  كرم  نمی گذارد  انار  هم  خریده  است  و كوكبش  هم  دان كرده است . یك بشقاب رنگ .  این هم سربار آن همه كه هست   آن  هم من كه  باید  به یمن چهرچوب بومهایم  یا حداقل چهارچوب تخته ی سه پایه ام  نگذارم   بارش  زیادتر شود ، كه ركاب می زند  و می رود . بعد هم   دیگر  ظهر است  و می روم  پایین  ناهاری  می خورم  و چرتی می زنم  تا  باز  بعد از ظهر آشنایی  بیاید  تا  بیایم  به همین بهار خواب  و او همه اش  از زنش  و  بچه هاش  بگوید   بعد هم  كه شب شد  و رفت  با  پشت  خم  و شانه هایی  كه انگار  كوهیی رویش  گذاشته اند  باید بروم  پایین  و دراز بكشم  تا مگر فردا  صبح زودتر بیدار شوم و دوباره  كادری  بكشم  مگر بشود .  همینهاس  دیگر .   باید هم بشود  وگرنه  همین  فردا  یا پس فرداست  - شانزدهم  یا  هفدهم  آبان -  كه كارت پستال شیرین  برسد   با همان  كاجهای  سردسیری  و آن لكه ی  زرد كدر  به جای  خورشید و  زمین شخم زده ی  پیش زمینه  كه فقط  این طرفش  باریكه ی جویی  هست  كه آب  آبیش  معلوم  نیست به كجا می رود همان طور كه او می رود  و خط  نیم رخش  هم  روشن است مثل هاله ای  كه می گویند  گرد بر گرد پوست  آدمها هست  ، به همان  قالب كه تن  آدمها  باید باشد  ،  حتی  اگر جاییش  را بریده  باشند  شاید همین طلسم  است كه نمی گذارد  تا حاضر شود  و برود به هر جا كه باید  مثل من  كه باید  به اتاقم  برگردم و  باز بنشینم رو به سه پایه ام و ببینم  چطور می شود   اینها را كه  قلم  زده ام و خیلی ها  را  كه خط  زده ام   بیرون آن هاله ی  قاب  بگذارم  تا  فقط  هم او  بماند كه می رود  ركاب زنان  و رو به باد







نوع مطلب : هوشنگ گلشیری، 
برچسب ها : هوشنگ گلشیری، نقشبندان،
لینک های مرتبط : انسانم آرزوست...،
جمعه 21 مرداد 1390
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پی کو باکس کسب درآمد
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
     
کلیه حقوق این وبلاگ برای ادبیات معاصر محفوظ است