تبلیغات
ادبیات معاصر - مطالب ابر شب شک
ادبیات معاصر
ادبیات ما هویت ما است، پس در حفظ آن بکوشیم
گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ صرفاً در جهت آشنایی تمامی پارسی زبانان با ادبیات معاصر خود ایجاد گردیده تا به نوعی نسل حاضر را با بزرگان عصر خویش آشنا نماید، متاسفانه در دنیای بزرگ مجازی کمتر وبلاگی را مشاهده مینماییم که بطور اختصاصی به تمامی نویسندگان عصر حاضر بپردازد و این خلاء مجازی باعث شده تا جوانان این سرزمین از ادبیات خود فاصله گرفته و کمکم این ثروت جاویدان رو به زوال و نابودی گرایش یابد، امید است با یاری شما دوستان بار دیگر شاهد رونق این میراث گرانبها در بین نسل حاضر گردیم

مدیر وبلاگ : pc7a
نویسندگان




http://www.seemorgh.com/DesktopModules/iContent2/Files/46356.jpg


هر سه نفر شك ندارند كه :

درست سر ساعت  پنج  یا پنج و نیم  و یا شش  و سه  دقیقه و دو ثانیه  وقتی آقای صلواتی  در را باز كرد  از دیدن  آن  عنق منكسر و ریش  نتراشیده و  موهای  شانه  نكرده اش  چرت  هر سه تاشان پاره شد  اما  وقتی  یكی  گفت :

-چطوری مرد ؟

به همین مختصر اكتفا نكردند  و  سر گذاشتند  توی خانه  و یكراست  رفتند   اتاق  دست راستی

اما  پس از  آن  شب   با  همه جر و بحث ها  هیچ  كدام  حاضر نشدند   مرد  و مردانه  بگویند :  من  بودم  كه  احوال  آقای  صلواتی  را پرسیدم   آقای  استجاری می گوید :   رفقا  از بس  مست  بودند   نفهمیدند  كه  آقای  صلواتی  حتی  سرش  را  هم تكان  نداد

وقتی  یكی از آنها  چراغ  را  روشن  كرد   فقط  آقای  جمالی  متوجه  شده  بود  كه كتابهای كه  سالها  بود  نو نوار  و با آن  جلدهای  چرمی  و  زركوبی  شده شان  توی  قفسه ها جا خوش  كرده  بودند  روی  زمین  پخش  و پلا  شده  اند

بدون شك  روی زمین  ولو شدند   و  یكی گفت :  صلواتی  جون  یك صلوات  بقرست  و  زود  بساط  را جور كن   كه خیلی  پكریم

 بعدها  ثابت شد  كه  این جمله  را  حتما  آقای  فكرت  گفته است  و  آقای  فكرت    هم  حرفی  ندارد  ولی دو تا پایش  را توی  یك  كفش  می كند كه :  این یكی  را  قبول  اما این دلیل  نمی شود  كه من چراغ  را روشن كرده  باشم  و  یا من  از صلواتی  پرسیده  باشم  كه  چه طوری مرد ؟

 آقای  استحجاری   می گوید  :  تو  قبول  كن  كه گفتی  : چه طوری مرد ؟  من هم  به  گردن می گیرم  كه  چراغ  را روشن كرده ام

  با همه اینها  هر سه می گویند  :  آقای صلواتی  كه آمد توی  اتاق  اول  دست  برد  گره كراواتش  را  كه شل شده بود  درست كرد  و بعد زل  زد  به ما : تو  خونه  هیچی  نیست  فقط  ...  فقط  یه نون  و پنیری  هست  اون  ام  مال  ظهره  كه تا حالا  مونده

 آقای  استجاری  گفته بود : جون بكن  مرد !  بعد  هم  بدو  سر خیابون  سور سات  را جور كن  اما  چشمات   را باز كن   زغال  جرقه ای  بت  قالب  نكنن  كه مث  اون شب ...

و  وقتی  آقای  صلواتی رنگ  به رنگ  شده بود  و من  من  كرده  بود  كه :  آخه من ...

آقای  استجاری  از توی كیفش  وافور  را كشیده بود  بیرون :  یا الله  جون بكن  تو  متاع  را بخر  بیار   باقیش  با من

 اینك چه طور شد  كه آقای  صلواتی   رفت  و  از گوشه  تاقچه  اتاق  یك  مثقال  یا  یك مثقال و نیم  یا  دو مثقال  خشك تر   تریاك  آورد  دیگر اختلاف  خیلی می شود   آقای  جمالی   حاضر است  هفت قدم  رو به  قبله  برود  و به هفت   قرآن   قسم  بخورد كه :آقای  صلواتی  همان وقت  رفت و بسته  كاغذ  را   آورد  و انداخت  جلو  من  و  گفت :  من همین  را دارم  یك شاهی  هم  پول ندارم   هر خاكی  می خواهید  به سرتان  بریزید

 آقای  فكرت   می گوید :  با همه این قسمها   آقای  صلواتی از آن  آدمها نبود  كه این طور  رك و راست  توی  روی  رفقای  چندین  و چند ساله اش  بایستد  بلكه اول مثل  معمول  من من كرد و  بعد  دست كشید  به  چانه اش  و گفت :  من یك خرده خریده ام  كه ...

و  استجاری  داد زد  كه : یاالله جون بكن

و  بعد  از این  یاالله جون بكن   ود كه آقای  صلواتی  رفت  و بسته را آورد

ولی  آقای  استجاری  دو  به شك  است  كه آیا  آن  شب  دو بار  گفته  است یاالله  جون بكن   یا سه بار   با این همه  هر سه نفر شك  ندارند  كه آن  شب  هیچ كدام  دو به شك  نشدند  كه چرا آقای  صلواتی  پس  از آوردن متاع   چراغ  خوراك پزی  را روشن  می كند   كتری  را رویش  می گذارد  و می رود  بیرون   و چند دقیقه  با زغال  و نان  و  تخم مرغ  و روغن باز می گردد  و باز بدون  شك نیمرو  را درست  می كند  و  زغالها  را روشن می كند

 تا اینجا  را همه موافقند  اما  این می ماند  كه در تمام  مدتی  كه آقای  صلواتی  داشته بساط  دود و دم  را علم  می كرده است  آیا آنها  چه بحثی  را به میان  كشیده  بودند  كه حتی  یكی  بلند  نمی شود  تا چراغ  خوراك پزی  را كه دود می كرده است  پایین بكشد ؟  اما هر سه  می گویند : وقتی  آقای  صلواتی  با  منقلش  آمد توی  اتاق   با دمغی  گفت :‌ چراغ  ... چراغ !

و  كتری  را برداشت  و چراغ را پایین  كشید و  پنجره  را كه  رو به كوچه  بود باز  كرد و نشست   كنار چراغ  و  تخممرغها  را  كه هیچ كس  نمی داند  چند تا بوده است  شكست  و ریخت توی  یك بشقاب  مسی  و گذاشت روی  چراغ

آقای  استجاری  می گوید : من بودم كه پنجره را بستم

اما باز  جمالی  جاضر  است  هفت  قدم  رو به قبله برود  و به هفت  قرآن  قسم  بخورد كه : الله  و بالله  كه پنجره  را محكم  نبستی   صلواتی  باز  رفت  و  پنجره را بست  نان و  تخم مرغ  را آورد  و وقتی  دید  كه ما دوباره  اتاق  را  آن جور  پر از دود كرده ایم  رفت  و لای  یكی  از پنجره ها  را باز كرد  و  كتری  را روی چراغ  گذاشت

 تا اینجا  قضیه  آن شب  را می شود یك جوری  راست  و ریس كرد  اما باز  می ماند  بقیه  قضایا  و به خصوص  اینكه چه طور شد  كه آقای  صلواتی  كه  دشات  آن طور تند تند تكههای  بزرگ نان  و  نیمرو  را می بلعید  یك دفعه  گفت : راستی   آدم  چه طور می تونه  دو  مثقال  تریاك  رو  یكدفعه  بخوره  و  اصلا مزه تلخیش  را  نفهمه ؟

  تنها شنیدن  همین عبارت  كافی  است كه طوفانی  از بگو  مگو  در میان  این یاران  جان  در یك  قالب  برپا  كند   هر كدام  به تنهایی می توانند  پنج جمله  بگویند  و مرا  قانع كنند  كه عینا جمله آقای صلواتی است  و به خصوص هر سه متفق القولند كه آقای  صلواتی  حتی  اسم  تریاك  را به زبان نیاورده   بلكه با اشاره به تریاكی  كه روی  حقه وافور  چسبانده شده بود  و با گفتن  از این  یا از  این متاع  و  شاید  چیز   حرفش  را  زده است

 آقای  استجاری  می گوید :  وقتی  یكی  از پنج جمله ای  را كه حتم  دارم آقای  صلواتی  گفته است  با  هزار تته پته  گفت  من  كه پشت  بساط  نشسته بودم گفتم :‌ آخه  احمق  جون   چرا آدم بخوره ؟  پس  بش  این همه  نشسته  و فكر كرده تا این اختراع   رابكنه  واسه چی  بوده ؟  مگه  واسه این نبوده  كه بدون آنكه تلخی  این  متاع  را حس  كنه   كلیش  را نفله كنه  و ككش  هم  نگزه ؟

 برای  من  مسلم   است كه اگر   آقای  استجاری  صد بار  هم این جمله را  تكرار  كند   آقای  فكرت  و آقای جمالی  سرهاشان  را  به نشانه تصدیق  پایین  می اندازند  و  به  گلهای  قالی  یا برچسب  شیشه های  مشروب خیره می شوند  اما وقتی  استجاری  نباشد  آقای  فكرت  می گوید : استجاری  چهار بار  گفت احمق جون

و آقای  جمالی  می گوید :  الله و بالله   پنج بار

  آقای  فكرت  می گوید  من    یك بست  به آقای  صلواتی  تعارف  كردم نه اینكه  زیاد آمده باشد اما  دیدم  خیلی  پكر است   و  او  مثل  همیشه شانه هایش  را بالا  انداخت  و فقط  دست  برد  و یك  چای  خوشرنگ  برای  من ریخت  و قندان  را  تكان داد  تا آبنباتهاش  رو بیاید

آقای  جمالی  می گوید :  من گفتم :  صلوات  جون  ما كه عملی  نیستیم  یعنی  این بست را كه كشیدیم  خب دیگه ... میره تا  یه بست  دیگه ...  او هم نیش باز كرد

استجاری  عقیده دارد  كه :  خندید و دست كشید  به چانه نتراشیده اش  و گره  كراواتش را محكم  كرد

 فكرت حتم دارد  كه لب  ورچید  و  دمغتر شد

  اما هر سه با هم  حاضرند  بیست و یك قدم  رو به  قبله  بروند و بیست یك  بار  به قرآن  قسم  بخورند  كه همان وقت  بود كه بلند  شد و رفت بیرون  و  در را پشت  سرش  بست  و  باز  هر سه شك ندارند  كه درست  ربع  ساعت  بود  كه صداهایی  از بیرون  شنیده شد

 جمالی  می گوید  :  الله و بالله  صدا  صدای  خرخر  گلوی  آدم نبود

فكرت می تواند  با مشتش  هفت بار روی میز بزند  و هفت بار  داد بكشد كه  :  خیر حتما صدا صدای   خرخر گلوی  آدم  بود  كه توی  طناب  خفت  افتاده  باشد  من حتی صدای  افتادن  صندلی   یا شاید كرسی  را ...

و استجاری  حاضر است  هر هفت بار توی  حرفش  بدود  كه :  به شرافتم  قسم  صدای دو تا گربه بود  كه روی پشت بام خره می كشیدند  از همان  اول  شب صداشان  می آمد  حتی  وقتی  آقای صلواتی  توی  حیاط  داشت  باد  زغالها را  می زد  دو سه بار  صدایش  را شنیدم  كه می گفت  :  پیشت  صاحب مرده ها   و دست آخر  كه پر رویی  كردند  بادبزن  یا یك چیز  دیگر  رابه طرفشان  پرت كرد

 این دیگر مسلم  است كه هر سه  متوحش  می شوند و آقای  استجاری  به  آقای  جمالی می گوید :‌ یالله  جون بكن  در را باز كن  نكند  یك بلایی  سر خودش  آورده باشد

آقای  جمالی  تكان  نمی خورد  و  آقای  فكرت  درست  سه یا چهر  بارمی گوید  :  توی  بد هچلی  افتادیم

 از اینجا  دیگر  همه حرفها  ضد و  نقیض  می شود گاهی هر سه نفر  می خواهند به من بقبولانند  كه بدون شك  یكی  از آن دو نفر  بود  كه گفته  است  : از پنجره در بریم

و من  هر شش بار حاضرم  از تعجب  شاخ در بیاورم كه :  از پنجره ؟

و گاهی  همه حاضرند مسوولیت این چند جمله  را  به  تنهایی  به  عهده بگیرند  :  شاید  هنوز تموم نكرده   بریم بلكهبتونیم  یه كاری  واسش  بكنیم

  تازه وقتی  فكر كردم  كه تنها راه حل  این است كه تك تك   آنها  را گیر  بیاورم  و  ته و توی  قضیه  را در بیاورم

آقای  جمالی  گفت : آخه من و آقای  صلواتی  پنج ساله  دوستیم  و دست كم صد بار  با هم  از  همون پنجره  زنهای  توی كوچه را دید  زده ایم  چطور  ممكنه كه من بگویم  بهتره از پنجره در بریم ؟

  آقای  فكرت   هر دو دستش  را مثل دو  بال  كركس  توی  هوا  تكان داد  و داد  زد :  من اگر چشمهام را ببندم  می توانم  بگویم  پنجره چند تا میله داره  و حتی  فاصله  میلهها از هم چند سانتی متره

 پس می ماند  آقای  استجاری  و  او  همیشه  می گوید  و  حاضر است  سند محضری  بدهد  كه :  اگر چهار سال  دوستی  با آقای  صلواتی  را ندیده بگیریم   لااقل  همه این  را  قبول  دارند  كه آن  شب  من  پنجره را  بستم  حالا  محكم  نبستم  یادم نیست اما آخر  حتما این  چشمهای  كور شده ام   دیدند  كه پنجره  میله دارد و حتی  یك  گربه  تركه  و ریقونه  نمی تواند  از لابه لاشان  رد بشود

 یك شب  كه از دهان  من پرید :   نكنه  شما  هر سهنفر  با هم گفته باشید  :  از  پنجره در بریم بهتره ؟

 جمالی بلند شد  تا قدم اول  را رو به  قبله بردارد  و فكرت  دستش  رفت كه میز كافه را با مشتش  بشكند  و استجاری  باز شرافت  و وجدانش  را از لای   دفترچه بغلیش  بیرون كشید  و  من ناچار  شدم  كه حرفم  را  پس  بگیرم

شك نیست كه هر سه ناچار بوده اند  كه لباسهایشان را  بپوشند وگره كراواتهایشان  را محكم كنند  و كفشهایشان  را ...  ولی  در به یاد آوردن  همین كارهای  ساده  هر كدام در غیاب  آن دو نفر   دیگر می گوید :  فكرت  دكمه های  شلوارش  را  توی  كوچه می بست

جمالی  كمربندش را  توی تاكسی

استجاری  آقای  استجاری  یادش  رفت  وافورش  را توی كیفش  بگذارد   دستش  بود  توی  كوچه  باور كن

 باز ین مسلم  است كه آقای  صلواتی  خودش  را در راهرو  حلق آویز  نكرده بود  پس  می ماند  آشپزخانه  و  اتاق روبرو   كه چراغهایش   روشن بوده  است   آقای   فكرت  یك  روز تلفن  كرد كه :   داداش  من به چشم  خودم نعش  حلق آویز  شده آقای  صلواتی  را از پشت  شیشه تار  اون  اتاق  دیدم   اما  به وی  خودم  نیاوردم مبادا  جمالی  زهره ترك بشه

 و  وقتی  همان وقت  به آقای   جمالی  تلفن  كردم  كه  :  بابا  ای والله

كفرش  در آمد   و نزدیك بود  از داد و بیدادش  پرده گوش  بنده را پاره كند :  غلط می كنه  این فكرت  اصلا  چشمش  چپه  كه چپه  همیشه یكی  را  دو تا می بینه  تازه  از  كجا  سایه پرده  نبوده  هان؟

برای  من مسلم است كه آقای  استجاری   آن  شب به  آشپزخانه  ظنین بوده است   اما وقتی  فهمید  كه میان فكرت  و جمالی  را شكر آب  كرده ام   دیگر حاضر نشد  توضیح  بیشتری  بدهد

  راستی نكنه  كه آقای  صلواتی  كلك زده  باشد ؟  اما هر كس  جرات  كند  این عقیده  را در حضور یكی  از آنها و یا  اگر خیلی  پردل  باشد رو به روی   هر سه  نفرشان  به  زبان  بیاورد  حتما ناچار  می شود پول میز  بلكه  تمام ظروف  شكسته شده را بپردازد  پس  آقای  صلواتی  در آن نصف  شبی  طناب   از كجا گیر آورده است ؟  و  چرا  برای  خود كشی دو و حتی  سه  وسیله  جور كرده  بوده است ؟ و اگر  قبول كنیم  كه :   ممكن  است  یعنی  احتمال  دارد  كه  آقای  صلواتی  خودش  را با برق  كشته  باشد

 مگر نمی بایست بر اثر چسبیدن  دست آقای  صلواتی  به سیم  لخت برق  هر سه  نفر  لرزش  نور چراغ  برق  را احساس  كنند ؟

 آقای استجاری  می گوید :  به شرافتم  قسم  علت  فرار ما  از اون مخمصه  فقط  و  فقط  برای  آبرومون  بود اگه  نه كه آقای  صلواتی  را كه همه مون  دوستداشتیم  اما  وقتی  این فكر توی كلهمون تخم گذاشت  كه نكنه خودشو نفله كرده باشه  پاك كلافه شدیم  نمی دونستیم  فردا به مردم محل   كلانتری  محل  دادگستری  محل  و هزار چیز محلی  دیگه چه جواب  بدهیم   تازه وقتی  یكی  مرده باشه  و به سیم  برق   ( من از اینجا فهمیدم  كه او شك ندارد كه آقای  صلواتی  خودش  را با برق آشپزخانه كشتهاست )  خشك شده باشد   آدم چهطور  می تونه  دوستش  بداره و به او بگوید   :  احمق جون

و من  با  وجود   آنكه حتم  ندارم  كه این اصطلاح   تازه تخم گذاشتن  فكر توی  كلهكسی  را آقای  استجاری  گفته باشد  ولی  فكر می كنم شاید هنوز  آقای  صلواتی  زنده باشد  برای  اینكه   از آن  شب  تا حالا  دارم قضیه  آن  شب  را سر هم  بندی  می كنم  درست  هفت  بار  او را   دم دكان كله پزی  اول  خیابان  حكیم قاآنی دیده ام  كه با وسواس  عجیبی  به مجسمه  كوچك    آن فرشته  چوبی   نگاه می كند  كه هر دو بالش  شكستهاست  ولی  هرگز   جرات  نكرده ام كه  دست روی شانه اش  بگذارم و  بگویم :  چطوری مرد ؟

 و هر بار چشمهایم   را مالانده ام كه نكند   این آدم  آقای صلواتی  خودمان نباشد  و  هر بیست و  یك بار  كه به  دوستان تلفن  كرده ام  كه  یك جوری  قضیه  را به اشان حالی كنم  تا صدای  طرف  بلند  شده است كه : حتما خودش  را  توی اون اطاق  روبرو   حلق آویز كرده بود

  من چه می دونم  اما حالا  كه رفقا  اصرار دارند  پس  حتما  تو آشپزخونه ...

با برق با  برق خودشو  نفله كرد

باز دو به شك شده ام

  تازه   اگر آقای  صلواتی  می خواسته است خودش  را با تریاك  یا طناب  و یا برق  بكشد  چرا   در خانه اش  را به روی  این سه  تا لندهور  باز كردهاست  تا آن پیسی را به  سرش  بیاورند ؟  مگر آن دفعه  یادش  رفته بود  كه نصف شبی  یك  نشمه  آوردند و  صبح زدند به چاك ؟و صلواتی  كه صورتش  مثل  شاتوت  سرخ شده  بود  آمد  پیش من كه :   بی غیرتها  كیف نشمه را زدند  و صبح زود   در رفتند  و من مجبور  شدم از بقال  سر محل  قرض  كنم  تا جیغ  و  ویغ  ضعیفه  را بخوابانم

و  بی غیرتها می خندیند

  كه   :   افتاده  بود  رو دست وپای  نشمه

آبروم  را نریز

حالا  این پول  را كه تو خنه هست بگیر  این  ساعت  را هم بردار  بعد كه می بینمت  از خجالتت  در میام

نكند  همه اینها  بازی  بوده ؟  و آقای  صلواتی  می خواسته است رفقایش  را آن چنان  بترساند  كه تا  یك  ماه   از سر حل  جدول روزنامه های  عصر  بگذرند   تا مبادا  در ستون تسلیت ها و مرگهای   نا بهنگام   و یا خبرهای  داغ قتل  و خودكشی   عاشقی  و  فاسقی  چشماشن  به عكس  حلق آویز  شده  یا   جسد جزغاله  شده    او نیفتد  و تا یك سال تمام   نگاهاشان  را از  تمام  آگهیهای  فوت  كه به در و دیوار  شهر  می چسبانند

 بدزدند  تا مبادا  زیر یكی  از این هوالباقی ها  بخوانند

 به مناسبت  سومین روز  ...  هفتمین  روز ...  سالروز  درگذشت  مرحوم  میرزا  محمد حسین  صلواتی  ولد  مرحوم  حاج  حسین  محمد صلواتی  مجلس  ترحیمی  در ....

اما هیچ  یك از ما چهار نفر  ( هر چند من  هرگز  جرات  نكردهام  عقیده  آنها را  بپرسم )‌ نمی تواند قبول  كند  كه آقای  صلواتی  كه  مال  می شناختیم   بتواند  برای  گرفتن   نقشه اش  دست بالا  دو هفته  تمام  كتابهای  عزیزش  را  آن  طور روی  زمین  پخش  و  پلا  كند  و دست كم پنج  روز  تمام از دو تیغه  كردن ریشش دست بردارد  و آن جور  خودش  را به پیسی  بیندازد  كه مجبور  شود كراوات نزند   عینك  نمره  به چشمش بگذارد   سیگار بكشد   و در تمام  طول زمستان  و تابستان  بخه  پالتو  و  حتی  كتش  را   تا  زیر گوشش  بالا  بكشد  و تا آخر  عمر   بار آن سبیل چخماقی  را روی لبهایش  تحمل كند






نوع مطلب : هوشنگ گلشیری، 
برچسب ها : شب شک، هوشنگ گلشیری،
لینک های مرتبط : انسانم آرزوست...،
دوشنبه 17 مرداد 1390




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پی کو باکس کسب درآمد
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
     
کلیه حقوق این وبلاگ برای ادبیات معاصر محفوظ است