تبلیغات
ادبیات معاصر - مطالب ابر پرنده فقط یک پرنده نبود
ادبیات معاصر
ادبیات ما هویت ما است، پس در حفظ آن بکوشیم
گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ صرفاً در جهت آشنایی تمامی پارسی زبانان با ادبیات معاصر خود ایجاد گردیده تا به نوعی نسل حاضر را با بزرگان عصر خویش آشنا نماید، متاسفانه در دنیای بزرگ مجازی کمتر وبلاگی را مشاهده مینماییم که بطور اختصاصی به تمامی نویسندگان عصر حاضر بپردازد و این خلاء مجازی باعث شده تا جوانان این سرزمین از ادبیات خود فاصله گرفته و کمکم این ثروت جاویدان رو به زوال و نابودی گرایش یابد، امید است با یاری شما دوستان بار دیگر شاهد رونق این میراث گرانبها در بین نسل حاضر گردیم

مدیر وبلاگ : pc7a
نویسندگان



http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR4X1_uCv8skiS1otXXNAHyrrPO_5oecePZ2sOvk4Jd6ZbAVUOR



روزی بود  و روزگاری  و شهری  بود  به اسم  علی آباد  كه  چنین  بود  و چنان  ... تا آن  روز  كه همه  مردمن این  شهر  از بهار  و پاییز طلوع و غروب  وخلاصه  از اینكه  بهارها  این همه  صدای  پرنده و چرنده  توی  گوشهاشان  زنگ  بزند  و پاییز ها  این همه برگ زرد  جمع  كنند  جانشان  به لب  رسید ‚ آمدند  و هر چه  آهن پاره و  بادیه و  بشقاب و كفگیر  داشتند  ریختند  توی  یك  كوره  بزرگ  بزرگ  و  بعد  دادند دست فلزكارهای شهر آنها هم  نشستند و  یك  تاق  گنده ضربی  درست كردند  برای  سقف  شهر  با  دویست  سیصد تا هواكش  و همهخانه ها  چراغهای  آویزی  و زنبوری  و  مهتابی  را  آوردند   خرد كردند  و دادند  یك كره  بزرگ  درست كردند  و  یك روز   با سلام  و صلوات  بردند  زیر تاق  شهرشان  آویزان كردند  و  برق  قوی  و  خیره كننده ای را دواندند توش   آن وقت  بود كه رفتند  سراغ  درختها  وپرنده ها  و  اعلامیه  پشت اعلامیه  كه:

هر یك  از آحاد  مردم  این شهر  موظف و مكلف  است كه در اسرع  وقت  یكی  از  اشجار  شهر را  ریشه كن كرده  به  خارج  شهر حمل  كند  و الا  طبق  تبصره ... ماده ...

حكم  حكم  زور  بود   اگر آنجا  بودی   میدیدی  كه چه طور  یكی یكی  مردم  با  بیل  و  كلنگ  و  اره  و مته  افتاده اند   به جان  چنارهایی  كه سالهای  سال   بهارها  سبز می شدند  و  پاییزها  برگهاشان   را كه مثل  پنجه  سر گلدسته  ها بود  ولو  می كردند  توی  خیابانها  و یا صف  دراز  مردم را  میدیدی  كه چه طور درختها  را  كول كرده بودند و  از دروازه ای  شهر می بردند  بیرون و بچه ها  و پیرزنها  هم  گلدانهای  بزرگ  و  كوچك  نرگس و یاس  را   می ریختند  توی  گودالهای  بیرون شهر

بعد  هم حكم شده  كه  حالا  نوبت  پرنده هاست و ماهیها  و مرغها  و سگها  و گربه ها  و  یك هفته  تمام  ده  بیست تا ماشین  باربری   راه افتادند  دور شهر هر كدام  با دو  تا مرد  كت  و كلفت   كه قفس  قناریها  و  بلبلها  و  ظرفهای  پر از ماهی  را  می گرفتند  و مثل  سیب زمینی  می ریختند  روی  هم  یا كتونه های  مرغها  و  كبوترها  را  بار می كردند  و  سگها و  گربهها  را كه توی  كیسه  گونی  كرده  بودند  روی  هم می چیدند  و یك ماه نگذشت  كه دیگر توی همه شهر علی آباد   یك وجب خاك  پیدا  نمی شد و  یك ساقه  سبز  علف   یا یك  پرنده  كوچك  و  حالا  شهر  شده بود  یك شهر نمونه  نه شبی  داشت  نه  پاییزی  درست مثل كشور همیشه  بهار  توی  قصه ها  خیابانهای  پاك  و  پاكیزه اش  مثل آیینه می درخشید  توی  آن همه كوچه پس كوچه  نه درشكه ای  و نه   گاری  و نه  اسبی  و راست راستی  هر چه می گشتی  و گوش  به زنگ  می ایستادی  نه واق واق  سگی  را میشنیدی  و نه  قوقولی  قوقوی خروسی  كه مردم  را  صبح  سیاه  سحر  از خواب خوش زابرا كند

مردم سر براه شهر  سر ساعت  8  كه  بوق  كارخانه ها  بلند  می شد  یك چیزی  خورده  و نخورده  لباسهاشان  را می پوشیدند  و آویزان  می شدند   به  تراموایی   اتوبوسی  چیزی   و می رفتند  سر كارهاشان  و طرفهای  ساعت  17  جوانها با دو تا  ساندویچ  و یك  پپسی توی  سینماها  پلاس  بودند  و  مردها  و زنهای  پا به سن   توی  جنده خانه ها  و كافه ها ...

و  یا می رفتند  توی  میدانهای  شهر می ایستادند  به تماشای درختهایی  كه از سنگ تراشیده بودند  و برگهاشان  حلبی  سیز  سیر بود  و  یا نگاه  می كردند  به پرنده های  فلزی  روی  شاخه های  درختها  و چراغهای  رنگارنگ   نئون  و عكسهای  لخت مادرزاد ستاره ها

 تا آن  ساعت    كه آن بلا نازل  شد   بله  بی شك و شبهه  بلا  بود  آن هم  یك بلای  آٍمانی  یعنی  خیلی  از مردم  شهر ایستاده  بودند  توی  میدان بزرگ  و نگاه  می كردند به فواره ها  و  مرغابیهای  پلاستیكی  و درختهای  سنگی  كه  یكدفعه  میان آن همه پرنده  ریز و درشت  فلزی  چشمشان افتاد  به یك قناری  كوچك كه درست  و  حسابی  آواز می خواند  و  بالهای  زرد  و قشنگش  را به هم می زد  و برای همین بود  كه یك دفعه  زنگهای  خطر   را به صدا  درآوردند  و  پاسبانها  با آن لباسهای  نو  و  براقشان  ریختند توی میدانها و كوچه ها  و خانه ها  و هر سوراخ  و سنبه ای  را گشتند 

 همه جا را گشتند  حتی  توی  زیر زمین خانه ها   و لای  همه خرت و پرت  صندوقها   را اما پیداش نكردند  كه نكردند   تازه هیچ كس  هم نفهمید  كه این قناری   كوچك  با آن بالهای  زرد  و قشنگش  از كجا  آمده بود ؟  دروازه ها  را كه بسته بودند  و  تمام  باغ و برها  هم كه شده بود  خانه و  هتل و كافه  و جنده خانه   تاق ضربی  هم  كه  یكدست  بود و بی درز  برای همین بود كه ریش سفید های عصا به دست  شهر نشستند  و عقلهاشان را سر هم كردند  آن وقت  بود كه فهمدیند  این بلا  از كجا بر سر  شهر نازل شده

  گفتند  و  نوشتند كه :

این پرنده فقط  از دروازه های  شهر آمده است

  اما آنها كه دم هر دروازهای  چند تا ششلول بند گذاشته  بودند  و  یكی  یك تور  سیمی  و یك چماق  سر نقره  داده بودند  دستشان  پس  حتما  این پرنده  توی  قطار  گونیهای   برنج و گندم  و  بنشن   بوده   یا شاید  یك شیر  پاك خورده ای  از شهر های  همسایه  یك تخم  قناری  را گذاشته   یك گوشه  دنج و گرم  وبعد  این تخم كوچك  پرنده شده  و از انبار شهر پریده   و آمده  نشسته روی  شاخه  یك درخت سنگی  و  شروع  كرده به خواندن  و  بالهای  زرد  و  قشنگش  را به هم زده

برای همین   بود  كه زنگهای  خطر را به صدا درآوردند و ریختند  توی كوچه ها  و خاه های  مردم   و  اگر  تو آنجا بودی  می دیدی   كه  چه طور بی هوا  میریختند  توی  خانه ات  اینجا را بگرد  ‌آنجا  را  بگرد  توی  پستو  را توی  صندوق  را توی  زیر زمین  را  پشت قفسه های  كتاب را  حتی  از  سر بقچه   بسته های  بیبی جونها  كه قصه های  قشنگی  از پرنده و ستاره  و  سنگریزه  بلد بودند  نمی گذشتند  اما مگر  می شد  پرنده ای  به آن كوچكی  را پیدایش  كرد

پیش می آمد  كه كارگرها  سرگرم  كار بودند  و صدای  دستگاهها  بلند بود و سواریها  ریز و درشت  مثل  جوجه   از دهانه  كارخانه  می آمدند  بیرون كه یكدفعه  یكی  از آنها  مات   مات    زل می زد  به یك گوشه  و آن وقت  از این گوش  به آن گوش   و یك  دقیقه  نمی گذشت  كه همه  دست از كار می كشیدند  و می ایستادند  به تماشای  قناری  كوچك كه بالهای  زرد  و  قشنگی داشت  اما تا زنگ  خطر كارخانه  به  صدا در می آمد  و ماشینهای  آتش نشانی  مثل  اجل معلق  سر می رسیدند  و پاسبانها  با آن لباسهای آبی و باتونهای   نو  و براقشان  می ریختند  توی كارخانه ‚ قناری ‚ مثل یك  چكه آب تو  زمین  فرو می رفت  آنها  هم   همه كرگرها  را می ریختند  بیرون  و  درهای  كارخانه  را می بستند  و  سر تلمبههای  بزرگ د.د.ت  را می گرفتند   تیو سالن  كارخانه   اما  باز  دو  سه ساعت  دیگر می دیدی  قناری  كوچك  با آن بالهای زرد  و  قشنگش   می آمد  و می نشست  روی  سر شیر  سنگی  روبروی  عمارت شهرداری  و شروع  می كرد   به خواندن  و هنوز  صدای  پای  پاسبانها  روی  سنگفرش  پاك  و  براق  شهر بلند  نشده بود   كه مردم   سر براه شهر   آویزان می شدند  به تراموا ها و   اتوبوسها  و  در می رفتند  و قناری  هم  می پرید  و می رفت  و درست ساعت  17  18  باز  توی  میدانهای  شهر پیدایش  می شد

بچه های  كوچولوی  شهر هم   كه سرشان پر بود از قصههای  پرنده ها و دلشان  غنج  می زد  برای  یك قناری  كوچك  و قشنگ  كه بگیرند  توی  مشتهاشان  و یا یك  گربه كه بگذارند  روی  پاهاشان  و  ناز كنند  و  یا یك گلدان  با یك ساقه  نازك گل  نرگس  ... آن وقت  ساعت  8  عوض  آن كه كتابهاشان  را  كه پر بود از عكس  درختهای  سنگی  و دودكشها و  شكل  و شمایل پاسبانها   بزنند   زیر بغلشان  و  مثل بچه آدم  بروند روی  نیمكتهای آهنی  كلاسها بنشینند   و  به معلمهای  باسوادشان  كه همیشه خدا  یك  عینك پنسی توی  صورتهاشان   ولو بود  گوش بدهند  و  معادله های  چند مجهولی  را حل كنند   یاغی  شده بودند   بله درست  و  حسابی   پاپیچ  مردم  شهر  و اولیای  محترم شهر  علی آباد شده  بودند    یعنی  از ساعت  5   6  كه هیچ  تنابنده ای  پیدا نبود   راه می افتادند  توی كوچه ها  و  میدانها دنبال  قناری  كوچكی  كه بالهایش  زرد و قشنگ است

تازه همه  اینها به كنار  ساعت  16   17   كه روزنامه ها  در می آمد   تمام  صفحات  اولشان  پر  بود  از  عكسهای  قد و نیم قد  قناری  كه مثلا  نشسته بود  روی  تاق  یك  اتوبوس   دو طبقه  و یا روی  مجسمههای   رنگ  و وارنگ  میدانها   و  سر مقاله  پشت سر مقاله  بود كه درباره    زحمات  طاقت فرسای  مامورین  برای  نابودی  قناری  كوچك  با  بالهای  زرد و قشنگ  به چاپ  می رسید

دست آخر  ریش سفیدهای  شهر بس  كه نشستند و چای  و بیسكویت  خوردند  و  كمیسیون  پشت كمیسیون  و گزارش  پشت گزارش  از  نا افتادند و نوشتند و گفتند  كه  :  ما عقلمون  به این كار  قد نمی ده

برای همین  بود  كه روزنامه ها  با  حروف درشت  72  نوشتند   كه :

ریش سفیدها  زه زدند

آن  وقت  بود  كه پسر بچه ها  شیر شدند  و  تیر كمانها  را علم كردند   و افتادند  به جان  پرنده های  فلزی  و  مرغابیهای  پلاستیكی  و  چراغ  كت و كلفتی  كه زیر  تاق ضربی  شهر علی آباد  آویزان  بود  و یكی  از  همان  گلوله های  گرد آهنی  بود  كه درست   خورد  به گوشه راست  چراغ  و  بی بی جونها  گفتند  كه چراغ  هم مثل خورشید  یك  چشمش  كور شد   سپورهای  شهرداری  هم  از بس  عروسك  و  گلهای   پلاستیكی  و  پرنده های  فلزی  از توی  كوچه  پسكوچه های  شهر  جمع كرده بودند خسته شدند  و  از همان  وقت  بود  كه آسفالت   یكدست  كف میدانهای  ورزش  و  خیابانها  و كوچهها ترك خورد  و  علف  سبز  و روشنی  از زمین بیرون زد  و  تاق  ضربی  شهر علی آباد  نشت كرد  و یكدفعه  مردم  حس  كردند  كه دوباره   باران بله  نم نم  باران  درست  و  حسابی  روی  سرشان  می ریزد  و بوی  نم  شامه شان  را قلقلك می دهد

كم كم  داشت  كار آب  باز می كرد  و پرونده قناری  كوچك  با بالهای  زرد  و  قشنگ     آن قدر   قطور و قطور  شده بود  كه  دیگر توی  همه اتاقهای  بایگانی  بزرگ  شهر جای  سوزن انداز نبود  تا آن كه یك روز  ساعت 8   هر چه زنگ خطر بود   به صدا درآوردند  و  هر چه پاسبان  و  پلیس آتش نشانی  بود  ریختند توی خیابانها  و كوچه های  شهر علی آباد  و مردم  را از خانه ها  و كارخانه ها  و  عرق خوریها و جنده خانه ها  كشیدند  بیرون و بعد  كه جیب  و  بغل زنها  و مردها و بچه ها  را خوب  خوب گشتند   دروازه ها را باز كردند و همه را ریختند   بیرون و همه پاسبانها  و  پلیسهای آتش نشانی   با  ماسك  و  تلمبه های بزرگ  د.د.ت  رفتند   توی  شهر  و دروازه ها  را كیپ كیپ  بستند   و هر چه  مردها  و زنهای  شهر علی آباد  با مشت  زدند به دیوارهای  شهر و  بچه ها گریه كردند هیچ  كس  دروازه ها  را باز نكرد  كه  نكرد

 بله  دروازه ها را  بستند كیپ كیپ  و هواكشها را خاموش  كردند  و با آن  تلمبه های  بزرگ  كه پر بود  از  گرد د.د.ت  ریختند توی  شهر  و از این خانه  به آن خانه ... خلاصه   همه سوراخ  سنبه های  شهر را  ضدعفونی كردند  و درزهای  تاق ضربی  را گرفتند    و آسفالتها را لكه گیری  كردند  و چراغ را  باز راست  و ریس  كردند و  دوباره برگهای  سبز  حلبی  و پرنده های  فلزی  را نشاندند  روی  شاخه های  درختهای  سنگی    و یك رنگ آبی  سیر  قشنگ قشنگ  زدند  به  تاق  و  چند  تا ابر  سفید ولو  كردند  توی  آن و وقتی  كه یك هفته  تمام  گذشت و دیدند كه دیگر خبری  از آن قناری   كوچك  با  بالهای  زرد  و قشنگ  نیست  دروازه ها را باز كردند

بله  دروازه ها  را باز كردند  باز باز  و  پاسبانها   با آن  لباسهای  آبی  و  باتونهای  نو  و  براقشان  ایستادند دم  دروازه ها  و یكی یكی  بله یكی یكی  ... پشت سر هم ... و  جیب بغل  همه شان  را ...

بله  اما   همه مردم  شهر علی آباد  رفته بودند  و  هیچ  تنابنده ای  بیرون  دروازه  نبود







نوع مطلب : هوشنگ گلشیری، 
برچسب ها : هوشنگ گلشیری، پرنده فقط یک پرنده نبود،
لینک های مرتبط : انسانم آرزوست...،
یکشنبه 16 مرداد 1390




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پی کو باکس کسب درآمد
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
     
کلیه حقوق این وبلاگ برای ادبیات معاصر محفوظ است